Το ιστολόγιο της κυρίας Ανθής

Posts Tagged ‘παράδοση

Στα πλαίσια του e-twinning και του project με θέμα το νερό, επισκεφθήκαμε το ενυδρείο Ρόδου, τις Πηγές Καλλιθέας με τα ιαματικά νερά και την υπέροχη λίμνη στον Άγιο Ιωάννη Καλυθιών

Προηγουμένως είχαμε κάνει έρευνα από πηγές σε βιβλία και διαδίκτυο για την κάθε τοποθεσία ξεχωριστά. Προσεγγίσαμε διαθεματικά τις πηγές μας μιας και τόσο η Γλώσσα μας όσο και η Μελέτη μας έχουν σχετικά κεφάλαια για τα οικοσυσήματα, τον κύκλο του νερού και την Ρόδο ως νησί. 

Μάλιστα περιηγηθήκαμε εικονικά σε όλες τις περιοχές του νησιού μας που σχετίζονται με το νερό όπως Επτά πηγές, πεταλούδες κτλ Μπορείτε και σεις να το περιηγηθείτε πατώντας εδώ 

 

Ας πάρουμε μια μικρή γεύση από τα όσα είδαμε. θαυμάσαμε κι απολαύσαμε !!! 

 

 

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αναδημοσίευση από τη σελίδα Πολιτισμός Αφάντου Ρόδου την οποία ευχαριστούμε πολύ

αυγούλες πάσχα

Κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα για να μεταφερθείτε στο βίντεο

Αφαντενές παραδοσιακές αυγούλες του Πάσχα

Πέρσι είχαμε αναφερθεί στο έθιμο του «μάρτη» κι είχαμε φτιάξει τους δικούς μας μάρτηδες. Μπορούμε να τους θυμηθούμε εδώ

Φέτος καλέσαμε στην τάξη τη μαμά του Μιχάλη Μαραβέλια να μας μιλήσει για το έθιμο στην πατρίδα της, την Βουλγαρία.

Μας μίλησε για το μαρτενίτσι-α  τους δικούς μας μάρτηδες που κι αυτοί φοράνε από την πρώτη μέρα του Μάρτη για να μην τους «κάψει η Μπάμπα Μάρτα» δηλαδή, η γιαγιά Μάρτα. «Μαρτενίτσες»  κρεμούσαν και στα δέντρα για να μην τα κάψει ο ήλιος και ν’ ανθίσουν την άνοιξη.

Σύμφωνα με μια παράδοση ,με την αρχή της άνοιξης ξεκίναγαν και οι πολεμικές συρράξεις. Οι άντρες, λοιπόν, όταν έφευγαν από το σπίτι έδιναν στις γυναίκες τους τις μαρτενίτσες, από τις οποίες το κόκκινο χρώμα συμβόλιζε το αίμα των πολεμιστών που δεν έπρεπε να χυθεί, ενώ το άσπρο συμβόλιζε το πρόσωπο των γυναικών που περίμεναν με αγωνία τον άντρα τους να γυρίσει ζωντανός πίσω.

Η μπάμπα Μάρτα είναι μια δύστροπη γιαγιά, η οποία αλλάζει τη διάθεσή της συνέχεια. Αλλά έτσι δεν είναι ο Μάρτης; Άνοιξη και χειμώνας μαζί… Κρύο (άσπρο) και ζέστη (κόκκινο).

Η κυρία Βενέτα μας έδειξε ένα ιδιαίτερα διασκεδαστικό τρόπο για να φτιάξουμε τις «Μαρτενίτσες» μας.Μας έκοψε άσπρη και κόκκινη κλωστή τις οποίες έδεσε κόμπο στην μία άκρη.Στη συνέχεια  χωριστήκαμε σε ζευγαράκια και καθώς καθόμασταν αντικριστά, το ένα παιδί έστριβε το λευκό χρώμα δεξιόστροφα και το άλλο παιδί το κόκκινο νήμα αριστερόστροφα κρατώντας τεντωμένο το νήμα. Μετά από λίγο κρατούσαμε με το ένα χέρι τον κόμπο και με το άλλο χέρι  ενώναμε τις ελεύθερες άκρες των νημάτων. Αφήναμε ελεύθερο το χέρι που κρατούσε τον κόμπο και το βραχιολάκι μας ήταν έτοιμο ! 

Αν θέλαμε περνούσαμε ένα κόκκινο κι ένα λευκό κύλινδρο από αντίστοιχο νήμα που μας έδειξε να φτιάξουμε από χαρτόνι. Πιο συγκεκριμένα πήρε ένα κομμάτι από χαρτονάκι (από κουτί με μαρκαδόρους που είχαμε στην κούτα ανακύκλωσης), το γύρισε για να γίνει μικρός κύλινδρος  και το στερέωσε με σελοτέιπ. Χρησιμοποιώντας κόκκινο/άσπρο νήμα  που είχε περάσει σε μεγάλη βελόνα χωρίς μύτη, κάλυψε όλη την εξωτερική επιφάνεια κάθε κυλίδρου, φτιάχνοντας έτσι μια κόκκινη/λευκή χάντρα.

Κάποια παιδιά είπαν οτι θα μπορούσαμε με αυτόν τον τρόπο να φτιάξουμε κομπολόι, βραχιολάκια κτλ

Για καλή μας τύχη η κυρία Βενετα μας έδειξε και κάποιες ιδέες κατασκευών στηριγμένες στην λευκή και κόκκινη κλωστή. Τα μεγάλα παιδιά της έκτης προθυμοποιήθηκαν να φτιάξουν κάπoιες από αυτές τις οποίες θαύμασαν τα δευτεράκια !

Ευχαριστούμε πολύ τη μαμά του Μιχάλη, κυρία Βενέτα, για τα όσα μας είπε και τα όσα μας έδειξε !

Και του χρόνου μας ! 🙂

Μάρτηδες

100_1779

μαρτενίτσα

εθιμο μάρτη

βραχιολάκι για τον μάρτη       100_1772

100_1775

100_1774

100_1777

Εδώ θα παρουσιάσω τα ποιήματα που βρήκα στο διαδίκτυο και μου άρεσαν  για τη γιορτή της μητέρας

Θα εμπλουτίζω συνέχεια το υλικό στην ανάρτηση αυτή , γι ΄αυτό  μείνετε συντονισμένοι !!! :)))

Ο υπερκινητικός δάσκαλος έχει δημοσιεύσει ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στη γιορτή της μητέρας εδώ


Είπαν του ήλιου «γιορτάζει η μάνα»
κι εκείνος βάλθηκε με φως τη γη να ντύνει.
Είπαν της θάλασσας «γιορτάζει η μάνα»
κι αμέσως έγινε η φουρτούνα γαλήνη.
Το ‘μαθαν τα πουλιά, «γιορτάζει η μάνα»
και το τραγούδι τους ξεχείλισε πλημμύρα.
Το ‘μαθαν τα άνθη, «γιορτάζει η μάνα»
και μοσχοβόλησε η πλάση χίλια μύρα.
Τ’ άκουσε η βροχή, αλλά δεν έκλαψε
δάκρυ δεν κάνει να κυλήσει αυτή τη μέρα.
Τ’ άκουσε ο ουρανός κι άνοιξε διάπλατα
πείτε ευχές, μύριες ευχές για τη μητέρα

 

4677752_f18bb

 

»Η αλφαβήτα της Μανούλας»

Α
Με την μανούλα το παιδί νιώθει
Αγάπη και Ασφάλεια..
Β
Η μανούλα δίνει Βοήθεια
σε ότι χρειαστεί το παιδί..
Γ
Η μανούλα είναι η
Γιατρειά όταν το παιδί πονά
και φέρνει την Γαλήνη
με μια της αγκαλιά..

Δ
Η μανούλα είναι
Δώρο στην ζωή του κάθε παιδιού
και το αντίστροφο..
Ε
Με την μανούλα στο πλάι..το παιδί
νιώθει Εμπιστοσύνη και Ευτυχία..
Ζ
Η μανούλα είναι η ίδια η Ζωή για το παιδί και το αντίστροφο ..

Η
Η μανούλα δίνει Ηρεμία
Η μανούλα είναι η Ηρωίδα της καθημερινότητας και της οικογένειας
Θ
Η μανούλα είναι αυτή που κάνει
το Θαύμα της ζωής πραγματικότητα
γεννάει το παιδί..
Ι
Η μανούλα για το παιδί της
είναι Ικανή να κάνει τα πάντα..

Κ
Της μανούλας η Καρδιά
αντέχει τα πάντα και μόνο για τα παιδιά της χτυπά..
Λ
Στα μάτια των παιδιών η μάνα
είναι Λατρεία, η μεγαλύτερη λατρεία για την μητέρα είναι το παιδί της..
Μ
Μάνα είναι ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ..

Ν
Η μανούλα δίνει Νόημα στη ζωή του παιδιού
Το παιδί δίνει Νόημα στην ζωή της μητέρας..
Ξ
Η μάνα πάντα έχει θέση
Ξεχωριστή στη ζωή των παιδιών..
Ο
Η μάνα είναι Οδηγός για το παιδί
Το παιδί είναι όνειρο για μια γυναίκα
Και οι δύο Ομορφαίνουν την ζωή του άλλου..

Π
Η μάνα είναι Παράδειγμα
για το παιδί.
Το πιο σημαντικό στην ζωή της μάνας είναι το Παιδί

Ρ
Η μανούλα δίνει τον Ρυθμό
στο πως θα «κινείται» το παιδί..
Σ
Μανούλα σημαίνει με μια λέξη Στοργή..
Τ
Η Τρυφερότητα της μάνας
είναι από τα πιο όμορφα «αγγίγματα» που νιώθει ένα παιδί..

Υ
Η Ύπαρξη της μάνας στην ζωή του παιδιού είναι η πιο σημαντική.Η ύπαρξη του παιδιού στην ζωή μιας γυναίκας, την κάνει πιο Υπέροχη..
Φ
Δεν υπάρχει καλύτερη Φροντίδα για το παιδί, από αυτή της μάνας.
Δεν υπάρχει πιο όμορφο, ζεστό, γλυκό Φιλί από αυτό της μάνας..

Χ
Δεν ζητάει το παιδί τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα Χάδι και από ένα Χαμόγελο από τη μαμά του..

Ψ
«Ψυχή μου» λέει η μάνα στο παιδί..γιατί το παιδί δεν είναι ένα κομμάτι της ψυχής της..από τότε που γεννιέται είναι η ίδια της η ψυχή.. η ψυχή της παίρνει ανάσα και γίνεται άνθρωπος.

Ω
Γιατί στα μάτια του παιδιού
η μητέρα είναι η πιο
Ωραία γυναίκα του κόσμου..

                                             

                                                       

       «Η Μάνα,  Γεώργιος Μαρτινέλλης

 

 

«Μάνα» κράζει το παιδάκι,
«Μάνα» ο νιος και «Μάνα» ο γέρος,
«Μάνα» ακούς σε κάθε μέρος,
α! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη,
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις,
δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα,
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει,
σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της,
όλα η μάνα τ’ αψηφάει,
για το τέκνο π’ αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί.

Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα,
με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει,
μ’ ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια,
την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ’ απανταίνει,
με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει,
ο καημός είναι μεγάλος.
Σαν τη μάνα δεν είν’ άλλος,
εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι’ όποιος μάνα πια δεν έχει,
«Μάνα» κράζει στ’ όνειρό του.
Πάντα «Μάνα» στον καημό του,
είν’ ο μόνος στεναγμός!

                                                                                                                    

 

  «Μάνα»,   Γεράσιμος Μαρκοράς

Μάνα!.. Δε βρίσκεται
λέξη καμία
νάχει στον ήχο της
τόση αρμονία,
σαν ποιος να σ’ άκουσε
με στήθος κρύο,
όνομα θείο;

Παιδί από σπάργανα
ζωσμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας
γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο
που τ’ αγκαλιάζει
και μάνα κράζει.

Στον κόσμο τρέχοντας
ο νέος διαβάτης
πέφτει στ’ αγνώριστα
βρόχια τσ’ απάτης,
και αναστενάζοντας,
Μάνα μου! Λέει,
Μάνα! Και κλαίει.


Της νιότης φεύγουνε
τ’ άνθια κ’ η χάρη
τριγύρω σέρνεται
με αργό ποδάρι,
ώσπου στην κλίνη του,
σα βαρεμένος,
πέφτει ο καημένος.

Και πριν την ύστερη
πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται
τα κρύα του χείλη,
και με το μάνα μου!
πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.

 

Η ΜΑΝΟΥΛΑ
Στέλιος Σπεράντσας

Ποιός την κούνια μας κουνάει,
όταν είμαστε μικράκια;
Ποιός χαμογελά στο πλάι
και γλυκά μας λέει λογάκια
και τον ύπνο προσκαλεί;
Η μαμά μας η καλή!

 

 

Τα μαλλιά μας ποιός χτενίζει;
Ποιός μας καμαρώνει, αλήθεια;
Ποιός παιχνίδια μας χαρίζει;
Ποιός μας λέει τα παραμύθια
στη φωτίτσα μας σιμά;
Η γλυκιά μας η μαμά!

 

 

Κι όταν κάποτε ένα στόμα
κάτι με θυμό μας λέει,
κι όταν παρακούμε ακόμα,
ποιός πονεί και σιγοκλαίει
κι έχει πίκρα στην καρδιά;
Πάντα η μάννα μας, παιδιά!

 

 

ΤΑ ΑΤΑΚΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ
Στέλιος Σπεράντσας

 

«Άτακτα χεράκια των παιδιών,
όλα μου τα κάνετε άνω κάτω.
Παν΄τα σπίρτα πάλι απ’ το κουτί.
Χτες μου κομματιάσατε ένα πιάτο.

 

 

Κάπου μου τρυπώσ’ τε τα κλειδιά.
Πώς θ’ ανοίξω τώρα το συρτάρι;
Σήμερα η κούκλα η Μαργιορή
βρέθηκε κι αυτή χωρίς ποδάρι».

 

 

Τέτοια με παράπονο μιλεί,
πάντοτε η μαμά για τα χεράκια.
Μα ύστερα ξεχνά, χαμογελά,
γέρνει, τα γεμίζει με φιλάκια.

 

 

Ξέρει η μητερούλα, πως αυτά
κάποτε θα πάψουν ν’ ατακτούνε.
Ξέρει, πως τον κόπο της μαζί
τα χεράκια αυτά θα μοιραστούνε. 

 

Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
Ιωάννης Πολέμης

Μισεύεις για την ξενιτιά και μένω μοναχή μου,

σύρε παιδί μου στο καλό και σύρε στην ευχή μου.
Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οι δρόμοι,
για χάρη σου ν’ ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη.

 

 

Τα δάκρυά μου να γεννούν διαμάντια σ’ ό,τι αγγίζεις
και το ποτήρι της χαράς ποτέ να μη στραγγίζεις.
Να πίνεις και να ξεδιψάς και να ‘ναι αυτό γεμάτο,
σα να ‘ναι η βρύση από ψηλά κι εσύ να ‘σαι από κάτω.

 

 

Εκεί, παιδί μου, που θα πας, στα μακρινά τα ξένα,
δίχτυα πολλά κι οξόβεργες θα στήσουνε για σένα.
Παιδί μου, αν εμένανε πάψεις να με θυμάσαι,
με δίχως βαρυγκώμηση συχωρεμένος να ‘σαι.

 

 

Κι αν πάλι το φτωχό καλύβι μας, ντροπή σου φέρνει,
ωστόσο και πάλι θα ‘μαι πρόθυμη, συχώρεση να δώσω.
Μ’ αν την πατρίδα απαρνηθείς που τη λατρεύουμε όλοι,
να ‘ναι η ζωή σου, όπου κι αν πας, αγκάθια και τριβόλοι.

 

 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
Άγγελος Βλάχος

 

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.


– Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

 

 

Τρέχει ο νιος, τη μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

 

 

Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
– Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!

 

ΜΑΝΑ
Γεράσιμος Μαρκοράς

 

Μάνα! Δεν βρίσκεται λέξη καμία
να’ χει στον ήχο της τόση αρμονία,
σαν ποιός να σ’ άκουσε με στήθος κρύο,

 

όνομα θείο;

 

 

Παιδί από σπάργανα ζωσμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο που τ’ αγκαλιάζει
και Μάνα! κράζει.

 

 

Στον κόσμο τρέχοντας ο νέος διαβάτης
πέφτει στ’ αγνώριστα βρόχια τσ’ απάτης,
και αναστενάζοντας, Μάνα μου! λέει,
Μάνα! και κλαίει.

 

 

Της νιότης φεύγουνε τ’ άνθια κ’ η χάρη
τριγύρω σέρνεται με αργό ποδάρι,
ώσπου στην κλίνη του, σα βαρεμένος,
πέφτει ο καημένος.

 

 

Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη,
και με το Μάνα μου! πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.

 

 

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ

Κική Δημουλά


Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο
στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο Θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να έρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί,
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.


 

ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
Στέλιος Σπεράντσας

Τη δουλειά τελειώσαμε
με καλή καρδιά.
Κλείστε τα βιβλία σας
τώρα πια, παιδιά!

Ώρα για το σπίτι μας,
ώρα ευλογημένη.
Το τραπέζι στρώθηκε
και μας περιμένει!

Πάμε στης μανούλας μας
τη ζεστή αγκαλιά.
Πάμε, για να πάρουμε
δυο γλυκά φιλιά!

Να της πούμε σήμερα
με χαρά μεγάλη,
πόσα ωραία μάθαμε
στο σχολειό μας πάλι!

 

Μητέρα

Μητέρα λέξη μαγική
πολύτιμο πετράδι
ένα στολίδι της ψυχής

και της ζωής το χάδι.

Του κόσμου ο ήλιος και το φως
που τις καρδιές φωτίζει
κι’ ένα φιλί της η ψυχή
μ’ αγάπη πλημμυρίζει.

Μητέρα λέξη όμορφη
γλυκιά ονειρεμένη
στις δυσκολίες της ζωής
μεγάλη αγαπημένη.

Τι πιο γλυκό και όμορφο
όταν φιλί σου δίνει
και δυνατό παυσίπονο
η ευχή της που σ’ αφήνει.

Το δάκρυ της πόσες φορές
δεν κύλησε με πόνο
και πόσους αναστεναγμούς
δεν άφησε στο χρόνο.

Πόσες φορές δεν έκλαψε
δεν πόνεσε η καρδιά της
δεν βρήκες καταφύγιο
μέσα στην αγκαλιά της.

Και ο χριστός μας στο σταυρό
είπε προτού πεθάνει
την Παναγιά μητέρα μου
πρόσεχε Ιωάννη.

 

 

 

 

Η Λεμονιά Μούτα δημοσίευσε το παρακάτω όμορφο ποιηματάκι

 

 

Ποιηματάκια από την

Μαμάκα μου καλή,
σου στέλνω ενα φιλι
και μια μεγάααααλη αγκαλιά,
για να σου πω χρόνια πολλά!
Ένα μεγάααααλο ευχαριστώ,
απ την καρδιά μου θα σου πω,

για όλα όσα μου δίνεις,\πάντα θα σε αγαπώ5-5-11…απο τα περσυνα παιδάκια μου!!!Από το Νηπιαγωγείο  Ν Ποτίδαιας εδώ

οτι πιο ενοιωσα γλυκο
ειν το δικο σου σ αγαπω
η πιο γλυκια η αγκαλια
η πιο αγγελικη μορφη
η πιο γνωριμη φωνη

μαμα -μανουλα-μανα

δεν ειχα αλλο πιο πολυ
απ τη δικη σου τη στοργη
το πιο σπουδαιο φυλαχτο
ειν η δικη σου η ευχη

μαμα -μανουλα- μανα

 

Σήμερα στη γιορτούλα σου λουλούδια σου χαρίζω,
χαίρομαι όταν χαίρεσαι κι’ όταν πονάς δακρύζω.
Είσαι το λιμανάκι μου, είσαι η συντροφιά μου,
να’ σαι γερή και δυνατή μανούλα μου γλυκιά μου.
Νιώθω πως όταν μου γελάς σε πούπουλα πως μ’ έχεις
μανούλα μου σ’ ευχαριστώ που τόσο με προσέχεις.
Το όνομά σου το γλυκό μες στη καρδιά κρυμμένο
και με κορδέλα ολόχρυση το έχω τυλιγμένο…!!!!

 

 

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ
ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΑΓΓΙΓΜΑ
ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΠΟΝΟ
ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΑΠΟΤΥΧΙΑ
ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΕΡΩΤΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ , Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ
ΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ :
ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ
ΠΑΝΤΑ ΝΑ Σ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΚΑΙ
ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΛΥΝΕΙ
ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΕΧΕΙΣ….
ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ
ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ …
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η Μ Η Τ Ε Ρ Α !!!

Θα εμπλουτίζω συνέχεια το υλικό στην ανάρτηση αυτή , γι ΄αυτό  μείνετε συντονισμένοι  !!! :)))

Λίστες  αναπαραγωγής τραγουδιών/ιστοριών για τη μητέρα εδώ κι εδώ κι εδώ  κι εδώ

Από το μπλογκοφιλαράκι μας της Τάνιας Μάνεση εδώ σε βιβλίο μπορούμε να διαβάσουμε και να κατεβάσουμε  το υπέροχο παραμύθι της Debi Gliori «Θα σ’αγαπώ ό,τι κι να γίνει»   εδώ

Από το Blog ο κήπος με τα χρώματα  διαβάσαμε το παραμύθι για την ευχή της μάνας.(Ένα παραμύθι από την Γιάννα Σέργη  Πηγή: Περιοδικό Σύγχρονο Νηπιαγωγείο τεύχος 22, Ιούλιος-Αύγουστος 2001)

           

Από την  ιστοσελίδα του   Δημοτικού Σχολείου Αγίας Μαρίνας Λέρου διαβάζουμε

Η ευχή της μάνας  (λέρικο παραμύθι)

Αφήγηση:Χριστοδούλου  Ειρήνη,    ετών  80

Λέρος, Ιαν. 2003

Μια φορά κι έναν καιρό, στα παλιά τα χρόνια, ζούσε μια γυναίκα που είχε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες και έναν γιο. Ο πατέρας τους πέθανε, όταν  αυτά ήταν πολύ μικρά και η μάνα τους για να τα ζήσει δούλευε σε διάφορες δουλειές, γιατί ήταν πολύ φτωχιά. Μεγάλωσε και τα τέσσερα παιδιά και τα πάντρεψε αλλά όλα έμεναν μακριά. Από την κούραση και από την ταλαιπωρία αρρώστησε και δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Και έπεσε στο κρεβάτι πολύ βαριά. Οι γείτονες δεν την έβλεπαν να πηγαίνει στην ξένη δουλειά και ανησύχησαν. Πήγε το πρωί μία γειτόνισσα για να δει τι είχε και δεν πήγε στη δουλειά και την βρήκε στο κρεβάτι πολύ άρρωστη. —Έλα γειτόνισσα, να πας να φωνάξεις την πρώτη μου κόρη να έρθει, που την χρειάζομαι. Πάει τότε η γειτόνισσα στην πρώτη κόρη και τις λέει να πάει στην μάνα της που είναι πολύ άρρωστη. Εκείνη δεν δέχτηκε να πάει γιατί έπλενε και είχε τα ρούχα μέσα στη σκάφη.  —  Δεν μπορώ να πάω να την δω γιατί πλένω. Όταν πήγε η γειτόνισσα και της είπε ότι, η κόρη σου δεν μπορεί να έρθει γιατί έχει τα ρούχα μέσα στην σκάφη και πλένει, η άρρωστη μάνα αναστέναξε, δάκρυσε και της είπε:   —  Σου εύχομαι, κόρη μου, η σκάφη να γίνει το σπίτι σου και να το σέρνεις όπου πας στα όρη και στα βουνά, όλη σου τη ζωή.   Από τότε η κόρη της έγινε χελώνα. Τότε, έστειλε την γειτόνισσα στην δεύτερη κόρη. Και αυτή όμως βρήκε δικαιολογία ότι ύφαινε. —  Δεν μπορώ να έρθω γιατί έχω στον αργαλειό το νήμα.    Τότε πάλι η μάνα δάκρυσε και την καταράστηκε.     —  Άντε κόρη μου, να υφαίνεις μέρα νύχτα και σταματημό να μην έχεις. Να σου χαλάνε οι άνθρωποι τα υφαντά και να σε κυνηγούν παντού.    Κι από τότε έγινε η αράχνη. Μετά την έστειλε στον γιο της, μα κι εκείνος αρνήθηκε.    —  Πες της μάνας μου ότι, δεν μπορώ να έρθω γιατί βάζω στους τοίχους αστυβές* για να μην μου τους χαλούν.   Τότε η μάνα αναστέναξε πάλι και του είπε:     —Να έχεις την κατάρα μου και οι αστυβές να γίνουν αγκάθια στο σώμα σου και να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα.   Από τότε έγινε ο σκαντζόχοιρος.  Τότε θυμήθηκε την μικρή της κόρη και η γειτόνισσα πήγε και σ’ αυτή. Όταν είδε την γειτόνισσα να πηγαίνει στο σπίτι της τόσο πρωί, απόρησε.     —  Καλώς την, της είπε. Πώς είναι και ήρθες τέτοια ώρα;  Η  γειτόνισσα της είπε ότι την γύρευε η μάνα της, που είναι πολύ άρρωστη. Η κόρη της εκείνη τη στιγμή ζύμωνε  και είχε το ζυμάρι μέσα στην σκάφη. Παράτησε όμως το ζύμωμα κι όπως ήταν με   τη ζύμη στα χέρια έτρεξε στην μάνα της. Ούτε που ήθελε να πλυθεί, για πιο γρήγορα. Όταν την είδε η μάνα της, της λέει.  —  Γιατί κόρη μου είναι τα χέρια σου με τις ζύμες;   —  Ζύμωνα μάνα και έτρεξα να δω τι έχεις.  

Τότε η μάνα της την αγκάλιασε, τη φίλησε και της λέει.  

—  Να έχεις την ευχή μου κόρη μου! Να πετάς από λουλούδι σε λουλούδι, να μαζεύεις το μέλι από τα λουλούδια, να φέρνεις την γλυκασιά. Να είσαι χρήσιμη στον κόσμο. Το ζυμάρι που είναι στα χέρια σου να γίνεται κερί, για τις εκκλησίες. Χωρίς εσένα και το κερί σου να μην μπορεί να λειτουργήσει ο παπάς.   

Έτσι έγινε η μέλισσα.   

Γι’ αυτό και η παροιμία λέει: 

« Ευχή γονέα έπαρε και στο βουνό ανέβα». 

 

*Αστυβές= άγριοι θάμνοι με σκληρά αγκάθια.

Επιστροφή

Από εδώ διαβάσαμε ένα παραμύθι του λαου με τίτλο »  Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΔΙΚΑ»

 

Μια μέρα συνάχτηκαν όλα τα πουλιά και συμφώνησαν να βάλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να μάθουν γράμματα. Ήβραν και δάσκαλο και τον διόρισαν. Άνοιξε το σχολείο κι επήραν τα παιδιά τους και τα έγραψαν.
Ύστερα από λίγες μέρες, μερικά παιδιά πήγαν στο σχολείο και δεν ήξεραν το μάθημά τους. Ο δάσκαλος τα άφησε νηστικά το μεσημέρι. Μέσα στα παιδιά που έμειναν τιμωρία ήταν και το παιδί της κουκουβάγιας.
Η κουκουβάγια, άμα είδε πως εσχόλασαν τα παιδιά το μεσημέρι και το μωρό της δεν εσχόλασε, επήρε λίγο ψωμί και επήγε στο σχολείο να του το δώσει.
Καθώς επήγαινε, την έφτασεν η πέρδικα. Έμεινε κι εκείνης το μωρό της νηστεία, κι επήγαινε να του δώσει λίγο ψωμί. Λέγει η πέρδικα της κουκουβάγιας:
– Να χαρείς τα μάτια σου, γείτονα· έχω πολλή δουλειά και σε παρακαλώ να πάρεις και του μωρού μου το φαΐ του.
– Το παίρνω γειτόνισσα, λέγει η κουκουβάγια, αλλά δεν ξέρω το μώρο σου ποιο είναι.
– Ω, λέγει η πέρδικα, όσο γι’ αυτό, είναι πολύ εύκολο να το βρεις. Το μωρό μου είναι το πιο όμορφο μωρό του σχολείου!
Η κουκουβάγια πήγε στο σχολείο. Παρακάλεσε το δάσκαλο, κι αυτός εδέχτηκε να δώσει το ψωμί του μωρού της. Ύστερα είπε του δασκάλου να την αφήσει να δει όλα τα παιδιά. Εκοίταξε καλά καλά, δεν ήβρε το μωρό τη πέρδικας. Εγύρισε πίσω, επήγε και ήβρε την πέρδικα και της έδωσε το ψωμί της και της λέει:
– Τι να σου κάμω! Εκοίταζα μιαν ώρα και δεν το ήβρα το μωρό σου, γιατί μες στο σχολείο δεν ήταν ομορφότερο μωρό από το δικό μου!

 Ένα κείμενο για τη μητέρα, τον Άγγελο κάθε παιδιού,
 από το συγγραφέα Πάολο Κοέλιο.

 

Ένα μικρό παιδί ετοιμάζεται να γεννηθεί.Έχει αγωνία όμως και φοβάται.

Θα υπάρχει άραγε κανείς να το φροντίζει;Ρωτάει λοιπόν το Θεό.

Εκείνος του απαντάει:»Μην ανησυχείς. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει».

«Η αγωνία ενός μικρού αγγέλου»

 

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε το Θεό: «Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι. Πώς θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος». Και ο Θεός του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει». Το παιδί επέμενε.

 

«Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»

 

Τότε ο Θεός του είπε:

 

«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».

 

 

Και το παιδί ρώτησε:

 

«Και πώς θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους, όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω τη γλώσσα τους;»

 

«Αυτό είναι εύκολο», του είπε ο Θεός. «Ο Άγγελός σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια, που έχεις ακούσει ποτέ και με πολλή υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς»!

 

Και ύστερα το παιδί κοιτώντας το Θεό ρώτησε: «Και τι θα κάνω, όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;»

 

Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε: «Ο Άγγελός σου θα σε μάθει πώς να προσεύχεσαι»!

 

Και το παιδί είπε: «Έχω ακούσει ότι στη γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος θα με προστατεύσει από τους κακούς;»

 

Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:

 

«Ο Άγγελός σου θα σε υπερασπιστεί ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του».

 

Λυπημένο το παιδί τον ρώτησε: «Ναι, αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δε θα σε βλέπω πια».

 

– «Ο Άγγελός σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι και αλλιώς δε θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου».

 

 

 

Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο και οι μακρινές φωνές από τη γη είχαν ήδη ακουστεί.

 

Το παιδί βιαστικά ρώτησε: «Θεέ μου αν πρέπει να φύγω τώρα πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!»

 

Και ο Θεός απάντησε: «Τον Άγγελό σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα. Άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη. Το όνομα του Αγγέλου σου δεν είναι τόσο σημαντικό…

 

…θα την φωνάζεις απλά «μαμάκα»!

«Η καρδιά της Μάνας», Άγγελος Βλάχος

 
 
Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
– Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρης την καρδιά
να ρίξω να την φάη το σκυλί μου. Τρέχει ο νειός, την μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει
και τρέχει να την πάη, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νειός κατάχαμα με δαύτη. Κυλάει ο γυιός και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίη και να μιλάη.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
– Εχτύπησες, αγόρι μου;…και κλαίει!
 
 
 

 

 

 

 

Μια μελοποιημένη εκδοχή της ιστορίας υπάρχει στο τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού, «Της μάνας η καρδιά».

 

 

 

Ένα παλικάρι ήτανε μια φορά,
που αγάπαγε με πάθος μια όμορφη κυρά.

Μια μέρα, όπως έπαιρνε τα λάγνα της φιλιά,
«ζήτα μου οτιδήποτε», της λέει τρυφερά.

«Αν μ’ αγαπάς», του είπε, με νάζι και καημό,
«την καρδιά της μάνας σου εγώ επιθυμώ».

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε, να πάει στο πατρικό του,
ποτέ του αυτός δεν πάτησε τον όρκο το δικό του.

«Δώσε μου, μάνα, την καρδιά, στα πόδια της ν’ αφήσω».
«Αν είναι γιε μου για καλό, εγώ στηνε χαρίζω».

Κι έτσι της πήρε την καρδιά και χάθηκε στο δρόμο,
μα σε μια πέτρα σκόνταψε και δάκρυσε απ’ τον πόνο.

«Χτύπησες μήπως γιόκα μου, ψηλό μου κυπαρίσσι;»
γυμνή η καρδιά τού μίλησε, προτού να ξεψυχήσει.

Με ματωμένα χέρια φτάνει στο σπιτικό της,
«να η καρδιά που γύρευες» και την αφήνει εμπρός της.

Μα αυτή καν δεν τον κοίταξε κι άρχισε να γελάει,
«μήπως θα ‘ταν καλύτερο να μου τη φέρεις Μάη…».

 

Στο διαδίκτυο υπάρχουν ιστορίες όπως

Της μάνας μου το πρωινό φιλί
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Λόγια – Παρουσίαση: ΚαΤερίνη

Με ξύπνησε ξημέρωμα μια αύρα μια πνοή
στο μάγουλο φτερούγισε της μάνας μου φιλί
το χάδι της με γέμισε με αγάπη και στοργή
και πίσω ξαναγύρισα ξανάγινα παιδί
μ’ ένα φιλί και μια ευχή και το χαμόγελο της
σαν ξύπνησα τον ήλιο μου είδα στο πρόσωπο της

σου έφερα ροδόνερο σιγά μου ψιθυρίζει
για να πλυθείς και να λουστείς και να γλυκομυρίζεις
στέγνωσε τα μαλλάκια σου στις κεντητές πετσέτες
που ‘χουν χρωματιστά πουλιά αστέρια και βιολέτες
απ’ τα κεντίδια κόκκινο, πάρε σαν ένα χάδι
στα μάγουλα σου ακούμπησε ν’ αφήσει κοκκινάδι

άσε λυμένα τα μαλλιά, στους ώμους ν’ ανεμίζουν
σαν τα φυσάει ο άνεμος αυτά να παιχνιδίζουν
φόρεσε τ’ άσπρο φόρεμα και το λευκό μαντήλι
και το βαφτιστικό σταυρό ακούμπησε στα χείλη.
βάλε στο μέρος της καρδιάς το πρωινό φιλί μου
κι έλα για λίγο να σε δω, άστρο και γιασεμί μου

έλα και σου ‘χω έτοιμα φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου μάτια μου για να τα κάνεις πράξεις
στον ουρανό φτερούγησε σε θάλασσες σε δάση.
μα όσο μακριά μου κι αν πετάς ποτέ να μη ξεχάσεις
στις προσευχές θα βρίσκεσαι και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα στους χτύπους της καρδιάς μου

την πρωινή μου την ευχή σου στέλνω πριν χαράξει
από το μάτι του κακού αυτή να σε φυλάξει
κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί, τον ήλιο σαν κοιτάξεις
στην αγκαλιά του πρωινού ποτέ να μη ξεχάσεις
να ψάχνεις μέσα στη ζωή τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της

ΚαΤερίνη
Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος

Από το ιστολόγιο του Λάμπρου εδώ μας άρεσαν ιδιαίτερα

Δημοσιεύτηκε στις 23 Απρ 2012 από

Η μανούλα μου, my mother, kid’s song
Γερμανική μελωδία, στίχοι: Αγγελική Καψάσκη

Έχω μια γλυκειά μανούλα,
που πολύ με αγαπά
νύχτα μέρα με φροντίζει και για με καρδιοχτυπά

Σαν γλυστρήσω και χτυπήσω
θε να τρέξω στο λεπτό
στην αγκάλη της να πέσω
με λαχτάρα και καημό

Μ’ ένα της γλυκό φιλάκι
κάθε πόνος πάει μακρυά
κι είν’ η πιο ζεστή φωλίτσα
η γλυκειά της αγκαλιά

 

Από τη φίλη και συναδέλφισσα Σέβα μου άρεσε κι αναδημοσιεύω ένα άρθρο της για το έθιμο του ροδίτικου καπαμά που είχε βάλει στο blog  της   εδώ

Σέβα σ’ ευχαριστούμε πολύ 🙂

Όπως διαβάζουμε  εδώ

Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ.ι΄, 38-40, Ιωαν.ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα. Λίγες μέρες πρό του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί. Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω. Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.

Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγές έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)

Η αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».
Το έτος 890μ.Χ. μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ

Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.


Στη Γλώσσα μας είδαμε και εικόνα από τα λαζαράκια που φτιάχνουν στο γειτονικό μας νησί της Κω.

Σε ανάμνηση της Ανάστασης του Λαζάρου οι νοικοκυρές το Λαζαροσάββατο δηλαδή το Σάββατο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα φτιάχνουν τα λαζαράκια, ομοιώματα δηλαδή σαβανωμένου ανθρώπου .

Εμείς καλέσαμε τις μαμάδες του Α1 στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας για να μας βοηθήσουν να πλάξουμε τα Λαζαράκια μας. Ο Γιώργος μας τραγουδάει τα κάλαντα του Λαζάρου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Οι στίχοι  εδώ

 

 

 

Η κυρία Ανθή είχε πάει στις 31/3/2012 στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, όπου ο γιος της και μαθητής του σχολείου μας, συμμετείχε στα «Λαζαρικά» . Ηταν μια εκδήλωση όπου οι ομάδες διάσωσης και διάδοσης της παράδοσης  και λαογραφίας «Ελένη», με την καθοδήγηση της  κυρίας Ελένης Κουμένου Μαραγκού αναβίωσαν έθιμα της περιόδου χορεύοντας  και τραγουδώντας κάλαντα.

Μικρά αποσπάσματα από την εκδήλωση μας έδειξε στη συνέχεια η κυρία Ανθή

 

 

 

Στο διαδίκτυο υπάρχει και το απόσπασμα για την Ανάσταση του Λαζάρου, απ’ όπου προέκυψε και το έθιμο για τα «λαζαράκια»

 


Επισκέπτες από 31/1/2012

free counters

Ακολουθήστε μας γράφοντας το email σας!
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 90 ακόμα followers

Αρχείο

Ανοιξιάτικο βραβειάκι από το νέο νηπιαγωγείο που ονειρεύομαι! http://dreamkindergarten.blogspot.gr/ Ευχαριστούμε Ανθή !

2 Βραβεία από τα ιστολόγια Ο ΖΩΗΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ http://ozoirosmathitistisdeuteras.blogspot.gr/ και Μετά την πρώτη….. http://afteraclass.blogspot.gr/ Ευχαριστούμε πολύ Αντώνη και Χάρη !!!

Δεν ξεχνώ καθημερινά το φρουτάκι μου :)

Ημερολόγιο άρθρων

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Το κανάλι μου στο youtube

Το κανάλι μου στο youtube

κλικ στην εικόνα

Πρόσφατα άρθρα

Αντίστροφη μέτρηση

ΟΜΟΡΦΗ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!11 Σεπτεμβρίου 2015
ΟΜΟΡΦΗ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!

Χρήσιμες συνδέσεις για το νηπιαγωγείο

RSS Το νέο νηπιαγωγείο που ονειρεύομαι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Παιδικά

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.